من با که بگویم این سخن را /مردم        پیراهن ابی اسمان من ابی نیست

.

                  هی کوچه و راه میکشد دیوانه

                                                  در حوضچه ماه میکشد دیوانه

                 هر جای ورق که خالی باشد

                                                 هی حسرت و اه میکشد دیوانه

امروز حرفم جز این بود که نگرانه حالت شدم  

جز این بود که نمی خواستم برات اتفاقی بیافته

آیا  جز خواهش و پافشاری برای او کار چیزه دیگه ای بود؟ حتی اگه بخوام به زور کاری رو انجامش بدی

که سرم داد بزنی و با صدای بلند بگی انجام انجامش نمی دم زور قبول نمی کنم

مگه گفتم واسه من کاری بکن ؟

هر طور راحتی

داری با من لجبازی می کنی ؟بکن خیالی نیست

می تونی به حرفم دیگه گوش نکنی و برای حرفام ارزش قائل نشی

چون برام دیگه عادت شده

خودم می گم خودمم می شنوم خسته شدم از بی اهمیت دادن به حرفام

خسته شدم از این دل شکستنها که بی دلیل می شکنه و زیر پاهات له می شن و راحت رد می شی

ولی چرا نمی دونم از رو نمی رم

شاید سهم من از دوست داشتنها همین هاست

بازم خیالی نیست همین که من دوستت دارم کافیه،همین که دل من بشکنه کافیه  

خیلی از خواسته ها منو ندید گرفتی راحت ازشون گذشتی فدای سرت

اما بازم خیالی نیست صبرم در مقابل تو یی که عاشقشم و عشقمون  یه طرفست  زیاده

فقط امیدوارم از کار و رفتاری که در پیش گرفتی پشیمون بشی و مثل سابق بشی

از خدا می خوام که صبرم بده چون خودم در  مقابل این نوع رفتارها و برخوردها و بی اعتنایی ها  

  تحملم کم  شده

سرتو،بذار رو شونم ،تا بهت بگم:عزیزم؟

اگه تو نباشی من هم ،دنیارو به هم می ریزم

بی تو غمگین،بی تو خسته،بی تو خاموش و مریضم

بی تو هر لحظه و هر دم،با زمونه در ستیزم

                                   هستی ام؟اگه نمونی،دیگه من هیچی ندارم

                                   بعد از این رو شونه ی کی دیگه باید سربذارم؟

                                   حک شده اسم قشنگت ،روی پیشونی نوشتم

                                   نمی رم من به جهنم،اخه من با تو بهشتم

مهربونم؟واسه بودن،تو فقط هستی بهانه

این تو هستی که دلیلی واسه گفتن ترانه

بی تومن دل نگرونم،با تو اروم و قرارم

بی تو پاییزو خزونم،با تو من همش بهارم

                                      نازنین؟دنیارو گشتم ،تا اینکه به تو رسیدم

                                     واسه ی بودن با تو ،از همه دنیا بریدم

                                    حتی من یه تار موتو به همه دنیا نمی دم

من تنها می خواستم…
من تنها می خواستم چشمهای تو را داشته باشم.
من تنها می خواستم چند صباحی قلبت را به امانت بگیرم.
اما این خواسته قلبی من نبود شاید در ابتدا.تقدیر این قرعه را به من دیوانه سپرد.
من می خواستم دستهایت را داشته باشم تا با آنها از چشمه جوشان محبت جرعه ای بنوشم
اما تو از  سپردن آن سرباز زدی.
من تنها می خواستم برای دلت قصری از ترانه هایم بنا كنم و برای این مقصود جلای چشمانت را می خواستم
اما تو آنها را به من ارزانی نكردی.
و تو چه فهمیدی؟تو از طرز نگاه من چیزی را نفهمیدی.
من می خواستم پنجره هایت را باز كنم اما تو اجازه ندادی.
پنجره هایت آنقدر بسته ماند تا كهنه شد و تو هرصبح آسمان را با قابی كهنه نگریستی.
تا هنگامی كه آوار شد و فرو ریخت و به خاك سپردی زیر آن آوار تمام خاطرات مرا.
و من تكه تكه خاطرات تو را از زیر آوار قلبم بیرون آوردم.
تو گذاشتی همه چیز فروبپاشد و آوار شود چه خانه ات چه قلبم چه خاطراتم چه خاطراتت…
آیا ندیدی كه چه عاشقانه در آن شب سیاه برایت شعر می سرودم.
شایدم دیدی كه به من تهمت دیوانگی می زدی.
من می دانم زیبایی چیست…یك جهان از آن را در غروب نگاهت دیده ام.
من تنها می خواستم آغوشت را داشته باشم تا در گرمایش خزان را فراموش كنم.
من از تمام دنیا یك شاخه گل می خواستم.شاخه گلی كه تو روزی به دستانم می سپردی.
من از تمام این دنیا یكروزش را می خواستم و تو می دانی كدام روز را می گویم.
و این را هم می دانی كه آن را به من ندادند.
آیا تا بحال در دل به خود گفته ای كه چقدر بی رحمی؟
یا تنها به عاشقانه های من خندیده ای…من خنده هایت را دوست دارم…
پس امشب هم این متن عاشقانه را به تو می سپارم تا باز هم بخندی
و من دلم نمی شكند چرا كه تو سالها قبل آن را شكسته ای .

پس راحت بخند آخر من خنده هایت را دوست دارم …